Devrik Cümle Gibi Hayat

Son zamanlarda artık gözden düşmüş zamanın içinde kalmış ve kaybedilmiş bir hayatı tekrar yaşamaya çalışmanın verdiği ağırlıkla geçiyor günlerim.

Ev halkı almış başını gitmiş. Dönüpte arkaya bakan yok. Kararlar bağımsız mahkemelerce alınıyor. Sorumluluklar sorumsuzca yükleniyor üstüme. Adına güç denilen bağımsız ayakta durma çabalarımın tam da o anda içine ediliyor. Bakıldığında beraber ve yanyana ama aynı zamanda bir o kadar birbirinden uzakta yaşanılan hayatların arasında sıkışılıp kalınmış.

Yapılanlara ve yapılmayanlara kükreyenler başlarına geldikçe öyle masum anlatıyorlarki yaptıklarını ve planlarını. Birlik beraberlik hak getire. Ama ibre döndüğünde merak ediyorum ne olacak ne yapacaklar eski aslanlar. Sahi eskiden yıldız yaparlardı. Şimdi ne yapıyorlar?

Yüzyıllar öncesinden evrene salınmış HEPİMİZ BİRİMİZ, BİRİMİZ HEPİMİZ için üç silahşör sözleri. Eski anlamını yitirmiş. Kaybolmuş teslim olmuş ruhların beyinlerinde. Sadece BEN HEPİNİZİM ve HEPİNİZ BENİM İÇİNSİNİZ megolamanlığı içinde doğal kabul edilmesi gerekiyor.

Ve doğal olarak şunun farkındayım ki bu hayatı ben seçtim ve değiştirmekte tamamen benim elimde.

MEA CULPA : Benim hatalarım yüzünden
MEA CULPA : Benim hatalarım yüzünden
MEA MAXİMA CULPA : Benim en ağır hatalarım yüzünden.

ve son bir söz:

HEP AYNI OLAYLARLA KARŞILAŞIYORSUN, ÇÜNKÜ SENDE HİÇBİR ŞEY DEĞİŞMİYOR.