Şimdi

An da, Anın içinde yaşa gibi kendime telkinlerde bulunurken, 7 gün 24 saat çalıştığım şantiyede, geçmişin güzellikleri, geleceğin umudu içinde geçiyor günlerim.

2 yıldır, kızım (geçen sene de ateşi yükselmişti.) 39 derece ateşle evde yatarken ben kah orada bir şantiyede, kah burada başka bir şantiyede işin dramatik anlatımıyla ekmek kavgasının içinde boğuşuyorum. Hani diyor ya bir şarkıda şimdi istanbulda olmak vardı anasını satayım. Ben de şimdi kızımın yanında olmak vardı anasını satayım diyorum.

Mühendisliğin verdiği onuru yaşayamadım bu güne kadar. Sahi bu ülkede mühendisliğin bir onuru var mı? Yıllarca ilkokul mezunu müteahhitleri suçlarken mühendisleri anlamıyorlar diye buradaki müteahhit türkiyenin en iyi üniversitesinden mezun..